doğru kararlar alan insanları severim,ayrılmamızın doğru bi' karar olacağına karar verenleri de sevdiğim için ısrarcı davranıp boka sürebilirim zaten bok olmuş bi'şeyi..

ayrılıktan sonra çok değiştiğimi söyleyen eski sevgililer sadece ayrılma kararıyla doğru bi' iş çıkarmış olanlardır,benim için asla doğru insan olamamış olanlardır.

bana,kararlarıma ve hayatıma saygı duymayı asla becerememiş olanlardır.

o yüzden ayrıldıktan sonra çok değiştiğimi söylerler,onlar beni tanıyamamış olanlardır.

ilişki boyunca beni yontmaya çalışmış,bi' kalıba sokmaya çabalamış olanlardır.

onların bezelye sevişi kadar doğaldı benim de sevdiklerimi yaşama isteğim.

"ben" olmak istedim sadece azıcık "ben"..

hayatımın en güzel günlerinden birisiydi dün gece,

bir sürü arkadaşımla;

bachata-salsa

sokaklarda şarkı-türkü

vera'da meyveli soda-mini tabu

herkes evine ben ted ve barneyle birlikte yatağıma

bunun neresine kızıp bağırabilir ki bi' insan?

endişelenebilir,korkabilir,içi kalır,anlarım..

ben anlayışsız bi' insan değilim ki!

hayatı paylaşmak, "bir" olmak bi' insanoğlunu eve hapsetmek midir?

bu mudur sizin ilişki anlayışınız?

sahiplenilmek belki de birazcık kıskanılmak iyidir!

ama "karışmak" iyi değildir,öğrendim.

eğer beni sevmiş olsalar benim de onları sevdiğimi anlarlardı.

onlara "sadece onlara" ait olduğumu anlamaları bu kadar kolaydı.

başkalarının acısını benden çıkarmaları daha kolay geldi hepsine.

sevilmemiş,sayılmamış,aldatılmışlardı.

sevdim deyip sevmediğim dolayısıyla saymadığım ve sonuç olarak aldattığım olmadı hiç!

ama sevdiğiniz kadar sevdim sizi,saydığınız kadar saydım,aldattığınız kadar aldattım.

sağ baştan saydım isimlerinizi biriniz hariç hepinizi "tam" anlamıyla affettim

belki seni de affederim birgün belki yarın ama bugün değil!